Wydawnictwo Publicus Sp. z o.o.
04-260 Warszawa, ul. Jedwabnicka 1
tel/fax: +48 22 610 10 99 w. 26
Bank Zachodni WBK SA XVII Oddział Warszawa 
08 1090 1753 0000 0001 1981 0954

Ostrzeżenie

JUser::_load: Nie można załadować danych użytkownika o ID: 84.

poniedziałek, 25 sierpień 2014 00:00

DEBATA O „CHOMIKU” W RAMACH SKRYTYKUJ!

W kolejnej odsłonie kampanii Skrytykuj!, promującej świadomą dyskusję o kinie wśród młodzieży, poza konkursami odbywają się również debaty młodych krytyków filmowych z młodzieżą ze szkół ponadgimnazjalnych.

26 maja Błażej Hrapkowicz dyskutował z uczniami o filmie „Chomik” w reżyserii Bartka Ignaciuka. Debata towarzyszyła otwarciu Pracowni Filmoteki Szkolnej w Liceum Plastycznym im. Artura Grottgera w Supraślu.

Mały spadochroniarz

„Chomik” w reżyserii Bartka Ignaciuka to absurdalna, pełna zaskakujących wydarzeń opowieść o chomiku Przemku, który odniósł poważne obrażenia w wyniku przykrego incydentu… Ukochane zwierzę starszego małżeństwa, Marii i Wacława, zostało wyrzucone przez okno przez ich dziewięcioletniego wnuka. Przemek zaopatrzony w spadochron z chusteczki i żółty plastikowy kask, niestety, nie miał miękkiego lądowania. Spadochron nie spełnił swojej funkcji. Nad powrotem do zdrowia Przemka czuwa weterynarz, policjant oraz pracownik sklepu zoologicznego, którzy wspólnie przeprowadzają na Przemku operację.

Pierwsze ujęcie

Błażej Hrapkowicz rozpoczął dyskusję z młodzieżą od zwrócenia uwagi na to, jak ważne jest pierwsze ujęcie, pierwsza scena filmu. W „Chomiku” w pierwszej scenie widzimy dom nocą, księżyc. Gimnazjaliści stwierdzili, że film zaczyna się jak horror, ponadto muzyka także wprowadza nastrój grozy. – Czy zwróciliście uwagę, jak budynek jest filmowany w pierwszym ujęciu? – pytał Hrapkowicz. Młodzież słusznie zauważyła, że w pierwszej scenie dom filmowany jest od dołu, z „żabiej perspektywy”. – Żabia perspektywa jest takim środkiem wyrazu w kinie, który sprawia, że to, co widzimy na ekranie jest wyolbrzymione, wydaje się nam groźniejsze” – tłumaczył krytyk. – Bardzo ważne jest pierwsze ujęcie filmu. Reżyser nam daje sygnał pierwszym ujęciem, jakiego tonu i nastroju będzie szukał i do jakiego gatunku będzie się odnosił. Pierwsze ujęcie ustanawia nam perspektywę – mówił dalej.

Na granicy horroru i komedii

Pierwsza scena w „Chomiku” jest wyjęta z horroru – ale dla młodzieży film nie jest w całości zrealizowany w tym gatunku. Uczniowie znaleźli w nim także elementy komedii i groteski. Krytyk przypomniał słowa Sama Raimiego, reżysera słynnego horroru „Martwe zło”: „Dwa najbliższe sobie gatunki to horror i komedia. Śmiech może być obroną przed strachem, a horror może płynnie przechodzić w komedię”. Jedna z uczennic przyznała, że śmieszył ją żółty kask chomika. Dla innej, położenie chomika na stół operacyjny oraz wykonanie na nim „poważnej” operacji było absurdalną sytuacją w filmie.

Bohater w kadrze

Kolejną omawianą kwestią był sposób kręcenia postaci bohaterów w poszczególnych scenach. Grupa uczniów stwierdziła, że w jednej ze scen główny bohater był kręcony z góry. Prowadzący przyznał, że to, w jaki sposób są kręceni bohaterzy w kadrze jest bardzo ważne. Jeżeli są ustawieni na równi, sugeruje to, że są równi sobie, np. w wymiarze społecznym. Młodzież dostrzegła, że poprzez sceny, gdzie bohaterowie kręceni są z góry, reżyser chce pokazać, który z bohaterów jest ważniejszy, który dominuje. Licealiści przywołali wiele scen filmu, w których za pomocą sposobu, w jaki zostały nakręcone, pokazana jest dominacja lub relacja między bohaterami.

Montaż a czarny humor

Dowcip można w filmie wprowadzać poprzez jego montaż. Uczniowie przywołali scenę, w których widoczny jest bardzo szybki montaż ujęć, szybkie najazdy kamery. W tej scenie chomik jest na stole operacyjnym, a weterynarz mówi właścicielom zwierzęcia, że jest z nim wszystko w porządku. Hrapkowicz wytłumaczył uczniom, że to działanie oparte na zasadzie kontrastu, że w tej scenie ukazano, jak słowo może się łączyć z obrazem – i jak jedno z drugim się komunikuje w filmie.

Szybki montaż wprowadza w filmie również groteskę, która wcześniej została dostrzeżona przez licealistów, ale także brutalność i makabrę – a one prowadzą do horroru. Jeden z uczniów zauważył, że brutalność i makabrę potęguje mocna muzyka w niektórych scenach, np. kiedy chomik niesiony jest w pudełku do weterynarza. Uczniowie zapytani o to, czy dostrzegają w filmie proste formy dowcipu przywołali scenę z „Chomika”, w której jeden z bohaterów spada z krzesła. Błażej Hrapkowicz wytłumaczył im, że jest to scena wzięta z komedii slapstickowej. Dowcip w tego typu komedii polega na tym, iż bohaterom ciągle coś się przytrafia, zwykle „nieszczęścia”. Jest oparty na gagach.

Krytyczny portret

Uczniowie – wraz z prowadzącym – doszli do konkluzji, że film „Chomik” w reżyserii Bartka Ignaciuka świetnie pokazuje, jak przy nierealistycznej konwencji, połączeniu horroru i komedii, przy użyciu banalnych środków, można ukazać krytyczny portret rodziny i małej społeczności. Portret ten jest przedstawiony w słodko-gorzki sposób, poprzez humor pokazuje smutną rzeczywistość.

Polski Instytut Sztuki Filmowej, Centrum Edukacji Obywatelskiej oraz Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej od trzech lat współpracują w organizacji Filmowych Gier Miejskich na terenie całej Polski.

W tym roku gry odbędą się 30 maja w Krasnymstawie, Przemyślu, Kielcach, Gdańsku, Połczynie-Zdroju, Woli Rzędzińskiej, Kluczborku, Bydgoszczy, Olsztynku, Rybniku, Białymstoku, Tczewie, Warszawie i Wrocławiu.

Filmowe Gry Miejskie

Uczestnictwo w Filmowych Grach jest okazją do przypomnienia sobie ulubionych bohaterów filmowych, scen czy cytatów. Wszystkie zadania związane są z polskimi lub zagranicznymi produkcjami, a punkty często są organizowane w filmowych miejscach w mieście, jak na przykład przestrzenie związane ze znanymi reżyserami, w szkołach filmowych itp.

W grach pojawiają się znane tytuły z pakietu programu edukacyjnego PISF Filmoteki Szkolnej i Nowych Horyzontów Edukacji Filmowej. Dzięki temu uczestnicy poznają zarówno swoje miasto, jak i wartościowe produkcje filmowe, rozwijając przy tym swoje pasje i zainteresowania. W trakcie dobrej zabawy podczas gry uczestnicy poszerzają swoje wiadomości z zakresu wiedzy o filmie, a ponadto formuła gry umożliwia ćwiczenie umiejętności komunikacyjnych.

Filmową Grę Miejską w danym mieście organizuje jedna szkoła (grupa chętnych uczniów i nauczyciel-opiekun grupy), która we współpracy z koordynatorem gry oraz lokalnym kinem i innymi instytucjami przygotowuje i przeprowadza grę terenową o tematyce filmowej. Do udziału w grze zostają zaproszeni również uczniowie z innych szkół w mieście.

Istotnym elementem zabawy jest fakt, że to uczestnicy – uczniowie – mają realny wpływ na to, jak gra będzie wyglądała, m.in. dzięki swobodzie w wymyślaniu jej koncepcji. To oni tworzą listę działań i podejmują najważniejsze decyzje dotyczące kształtu i charakteru gry, szukają interesujących filmowych miejsc w mieście, w których można by zorganizować punkty, i wymyślają ciekawe zadania dla uczestników, tworzą scenariusz gry oraz system punktowania. Pozwalając uczniom decydować o przebiegu filmowego wydarzenia, kształtujemy w nich poczucie odpowiedzialności za swoje działania i zachęcamy do pełnego zaangażowania w przedsięwzięcie.

Miasto jest planszą, odkryj je!

W Filmowej Grze Miejskiej głównym bohaterem jest miasto. Spojrzenie na nie – jako na planszę do gry – zachęca do zabawy oraz twórczych działań. Uczestnik gry musi przyjrzeć się miastu, poznać jego współczesne oblicze, nie zapominając o jego przeszłości. Uczniowie wcielają się w grupę młodych filmowców-detektywów, obierając własną trasę i szukając kolejnych fragmentów kultowych filmów, które są ukryte na terenie całej miejscowości. Rozwiązując zagadki i rebusy, uczniowie kierują się od punktu do punktu, tworząc nowe dzieła filmowe przy użyciu odkrytych fragmentów filmów. Mogą wcielać się w role, przenosić w czasie, nawiązywać do fabularnych gier, angażować znajomych czy mieszkańców. Na to wszystko pozwala otwarta formuła gry terenowej, dzięki której poza elementem rozrywki, uczestnik ma możliwość ćwiczenia umiejętności poruszania się w terenie (orientacji) oraz komunikacji z innymi ludźmi.

Wykaż się!

W czasie gry uczestnicy odwiedzają kolejne punkty, w których czekają na nich różnorodne zadania. Mogą mieć one charakter: fizyczny – priorytetem jest szybkie poruszanie się, wykazanie się siłą lub zręcznością; sprawnościowy – gracze muszą pokazać konkretne  zdolności np. kulinarne, techniczne; kreatywny – zadania o takim charakterze wymagają od graczy użycia wyobraźni; intelektualny – uczestnicy muszą wykazać się inteligencją, np. poprzez rozwiązanie zagadek, rebusów lub matematycznych obliczeń; fabularny – w tym typie zadań najważniejsze jest wejście w konkretną rolę, istotną wartość stanowią umiejętności aktorskie, zarówno graczy, jak i organizatorów; artystyczny – to takie zadania, w których gracze używają swoich zdolności artystycznych, od śpiewania do rysowania; testu wiedzy – sprawdzają lub utrwalają wiedzę z wybranej dziedziny oraz – śmieszny, gdzie przede wszystkim chodzi o dobrą zabawę.

Zadania są różnorodne, a miejska przestrzeń na kilka godzin zmienia swoje znaczenie, staje się odzwierciedleniem innej rzeczywistości, wymyślonej specjalnie na potrzeby gry. W Junackiej Grze Miejskiej gracze dostawali po dwadzieścia cegieł. Ich zadaniem było stworzenie z nich czegoś dla mieszkańców Warszawy. Natomiast na Mariensztacie gracze brali udział w wycieczce prowadzonej, tak jak w filmie „Przygoda na Mariensztacie”, przez energicznego przewodnika. W ramach innego zadania, gracze dostali do rozwiązania kilka prostych obliczeń matematycznych, które były przeliczeniem jednych walut na inne. Tak jak w filmie „Kiler”, nagrodą był certyfikat posiadania Pałacu Kultury i Nauki.

Ważne wsparcie

Dzisiaj w grze miejskiej może wziąć udział każdy, kto w niekonwencjonalny sposób chciałby zwiedzić miasto, poznać lepiej jego historię, podążać śladami autentycznych lub fikcyjnych postaci. Pojawia się coraz więcej propozycji gier przygotowanych pod patronatem organizacji pozarządowych, samorządów – zwłaszcza wydziałów promocji. Istotnym elementem organizacji gry jest jej promocja w środowisku lokalnym. Wsparciem mogą być lokalne władze i firmy, domy kultury, kina, dyskusyjne kluby działające w okolicy, organizacje pozarządowe, lokalne media, a także wszelkie instytucje zaangażowane w edukację filmową.

Gry terenowe cieszą się dużym powodzeniem wśród młodych ludzi ze względu na elementy rywalizacji, zabawy. Gra oparta na filmie lub nawiązująca do historii ma dodatkowy walor edukacyjny. Może być świetnym uzupełnieniem lekcji historii, języka polskiego, historii sztuki czy WOS.

Szczegółowych informacji na temat Filmowych Gier Miejskich udzielają:

Agata Sotomska

Polski Instytut Sztuki Filmowej tel. (22) 42 10 559, 695 363 35, e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Michał Chabiera

Centrum Edukacji Obywatelskiej tel. (22) 659 62 03 wew. 113, e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Karol Kwiatkowski

Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej tel. (22) 530 66 49, 668 292 137, e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Lock full review www.8betting.co.uk 888 Bookmaker

PARTNERZY